“Well, we’re nearly there, Hermippos.
Day after tomorrow, it seems – that’s what the captain said.
At least we’re sailing our seas,
the waters of Cyprus, Syria, and Egypt,
the beloved waters of our home countries.
Why so silent? Ask your heart:
didn’t you too feel happier
the farther we got from Greece?
What’s the point of fooling ourselves?
That would hardly be properly Greek.It’s time we admitted the truth:
we are Greeks also – what else are we? –
but with Asiatic affections and feelings,
affections and feelings
sometimes alien to Hellenism.It isn’t right, Hermippos, for us philosophers
to be like some of our petty kings
(remember how we laughed at them
when they used to come to our lectures?)
who through their showy Hellenified exteriors,
Macedonian exteriors (naturally),
let a bit of Arabia peep out now and then,
a bit of Media they can’t keep back.
And to what laughable lengths the fools went
trying to cover it up!No, that’s not at all right for us.
For Greeks like us that kind of pettiness won’t do.
We must not be ashamed
of the Syrian and Egyptian blood in our veins;
we should really honour it, take pride in it.”___
Going Back Home from Greece, from Edmund Keeley and Philip Sherrard, translators; George Savidis, editor, CP Cavafy, Collected Poems, revised edition, Princeton University Press, 1992, at cavafy.com.
May 29, 2008 at 10:18 am
Επάνοδος από την Ελλάδα
Ώστε κοντεύουμε να φθάσουμ’, Έρμιππε.
Μεθαύριο, θαρρώ· έτσ’ είπε ο πλοίαρχος.
Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε·
νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Aιγύπτου,
αγαπημένα των πατρίδων μας νερά.
Γιατί έτσι σιωπηλός; Pώτησε την καρδιά σου,
όσο που απ’ την Ελλάδα μακρυνόμεθαν
δεν χαίροσουν και συ; Aξίζει να γελιούμαστε; —
αυτό δεν θα ’ταν βέβαια ελληνοπρεπές.
Aς την παραδεχθούμε την αλήθεια πια·
είμεθα Έλληνες κ’ εμείς — τι άλλο είμεθα; —
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Aσίας,
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις
που κάποτε ξενίζουν τον Ελληνισμό.
Δεν μας ταιριάζει, Έρμιππε, εμάς τους φιλοσόφους
να μοιάζουμε σαν κάτι μικροβασιλείς μας
(θυμάσαι πώς γελούσαμε με δαύτους
σαν επισκέπτονταν τα σπουδαστήριά μας)
που κάτω απ’ το εξωτερικό τους το επιδεικτικά
ελληνοποιημένο, και (τι λόγος!) μακεδονικό,
καμιά Aραβία ξεμυτίζει κάθε τόσο
καμιά Μηδία που δεν περιμαζεύεται,
και με τι κωμικά τεχνάσματα οι καημένοι
πασχίζουν να μη παρατηρηθεί.
A όχι δεν ταιριάζουνε σ’ εμάς αυτά.
Σ’ Έλληνας σαν κ’ εμάς δεν κάνουν τέτοιες μικροπρέπειες.
Το αίμα της Συρίας και της Aιγύπτου
που ρέει μες στες φλέβες μας να μη ντραπούμε,
να το τιμήσουμε και να το καυχηθούμε.